هفت علت برای شقاق در کلیسا ها
از کشیش تت استیو آرت
آنانی که کلیسا های جدید یا حتی کلیساهای خانگی را شبانی کرده اند،غالبا تجربه تلخ گذر از توفانهای شقاق و انشعاب در کلیسا را پشت سر گذاشته اند.
شقاق و انشعاب در کلیسا نه تنها برای شبان درد ناک است،بلکه تاثیر ویرانگری نیز بر اعضای کلیسایش میگذارد.
چنین رویدادی میتواند جراحات عمیقی بر دل ایمانداران ایجاد کند.
وقتی کلیسا به دو گروه تقسیم میشود و هر گروه خود را بر حق تلقی میکند،دوستیها اغلب از میان میروند.شهادت کلیسا در جامعه بی ایمان مخدوش میگردد و حرمت مسیح لکه دار میشود.
شقاق و جدایی میتواند خیلی تدریجی رخ دهد،و آن زمانی پیش میاید که میان برخی از اعضای کلیسا اختلافی بروز میکند و غرور سبب میشود اینگونه افراد نخواهند با کوتاهیهای خود مواجه شوند و راهی برای مصالحه با یکدیگر بیابند.
در چنین مواردی،هریک از طرفین میکوشد وانمود کند که اوضاع خوب است،اما این اختلاف ها مانند زخمی عفونی هستند که رشد میکنند و در لحظه بحرانی عفونت خود را به بیرون میریزند.
در مواردی دیگر،جدایی به طور ناگهانی رخ میدهد،زمانی که هیچ کس منتظرش نبوده است.شخصی ناراضی یا فردی جاه طلب که منتظر فرصتی بحرانی است تا اهداف خود را به پیش ببرد،موجب چنین جداییها و شقاق ها میشود.
چنین اشخاصی به جای تلاش برای مصالحه،این موقعیت را توفانی مناسب تلقی میکنند که به آنان مجال میدهد گروهی را گرد آورند یا شبان را از مقام خود خلع کنند و به این ترتیب،جدایی پدید آورند.تنها نوعی از جدایی که به شهادت کلیسا لطمه نمیزند و باعث بروز جراحت نمیشود،زمانی است که کلیسا با طرحی مشخص،به منظور تاسیس کلیسایی جدید در منطقه ای دیگر،در خود انشعاب میکند.من در طول چهل سال خدمت شبانی ام یک بار این شادی را تجربه کردم که کلیسای دیگری تاسیس کنم.
البته درد زایمان وجود داشت،چون از اعضای خود میخواستیم در باره ترک کلیسای مادر دعا کنند و همراه معاونم برای شروع جماعتی جدید بروند سالها طول کشید تا کلیسای مادر قوت کامل خود را بازیافت،اما امروز میتوانیم به کلیسایی دیگر در یک شهر دیگر اشاره کنیم و خدا را برای آن سپاس گوییم و بر خود ببالیم که توانستیم کلیسای جدیدی تاسیس کنیم با توجه به جدااییهاای متعدد و دردناک در کلیساهایمان، من وظیفه خود میدانم که درباره این موضوع مطالبی بنویسم،با این امید که شبانان و مشایخ بتوانند علت های بروز جداییهای ویرانگر را در کلیساها تشخیص دهند و بدانند چگونه میتوانند با آنها مواجه شوند.
همانطور که قبلا ذکر کردم،نطفه های شقاق را میتوان در بسیاری از جماعت ها یافت و اگر رهبری آنها دارای حس تشخیص و روحیه ای فروتن باشند،خواهند توانست آنها را تشخیص دهند و با فیض خدا،گامهایی مثبت در جهت رفع آنها بردارند و از ویراانیهایی که به همراه جداییها می آیند جلوگیری کنند.
من متوجه هفت علت احتمالی برای شقاق در کلیسا ها شده ام که ذیلا به آنها اشاره میکنم.
به جای اتحاد در کلیسا،رهبرانی را میبینیم که بر سر جمع کردن پیرو با یکدیگر رقابت میکردند امیدوارم سو تفاهم پیش نیاید،زیرا من کاملا دعوت منحصر بفرد شبانان را تایید میکنم،اما اگر شبان خدمت خود را بر پایه شخصیت خود بنا کرده باشد،و نه بر پایه کلام خدا،باید انتظار بروز مشکلات در گله اش را داشته باشد.
دیر یا زود کسی ظاهر خواهد شد که رهبری اورا به چالش بگیرد.
شبانانی که از موضع اقتدار و مرجعیت شخصی رهبری میکنند،باید بیاد آورند که هر نوع قدرتی از جانب خداوند به آنان تفویض شده و ایشان اقتداری از خود ندارند.
اقتدار و مرجعیت ایشان ناشی از اطاعت از مسیح -سر کلیسا-و از کلام اوست.شبان باید این حقیقت را عمیقا درک کند که رهبری گله خدا یعنی اینکه بیاموزد چگونه رهبری خدمتگزار باشد،یعنی اینکه آگاهانه برداشت دنیا از رهبری را رد کند،برداشتی که طالب مقام و احترام است.خدا در حکمت نامتناهی خود این رهنمود را به ما داده تا مشایخ یا شبانانی را کمکی تعیین که در کنار ما،به گله خدا توجه کنند.رابطه مستقیمی هست میان رشد کمی جماعت و تعداد شبانان آن لذا بهترین راه برای مواجهه با شقاق ها،تشکیل تیمی از مردان و زنان بالغ است که بهمراه شما خدمت کنند.شما باید از ایشان استقبال کنید و ایشان را به آموزشی نیکو مجهز سازید تا بتوانند در ملکوت خدا،نیروی بالقوه خود را به شکوفایی برسانند.
هیچ گاه از یاد نمیبرم آن ساعاتی را که با رهبران نخستین کلیسایی که شروع کردم گذراندم و با هم اعتراف نامه های کلیساهای مختلف را بررسی کردیم و سر انجام اعتراف نامه خود را نوشتیم.
برکت این روش این بود که همه ما بطور اجمالی الهیات مسیحی را مورد مطالعه قرار دادیم تا اعتراف نامه ای تهیه کنیم که آن را همچون بنیاد اتحاد خود بپذیریم.
در این مقاله واقعا مجال آن نیست که به متداول ترین شکل های رهبری کلیسا که امروز رایج است بپردازیم،اما کافی است بگوییم که روشی (اسقفی)هست که قدرت را در دست اسقف قرار میدهد و وی بر چندین کلیسا نظارت میکند.در این روش شبان به اسقف پاسخگو است.
همچنین روش (جماعتی)هست که در آن اقتدار در اعضای جماعت است.این شیوه بیشتر دچار شقاق میشود،زیرا حل مشکلات در گروه های بزرگ دشوار میگردد.سپس به شیوه (پرزبیتری)بر میخوریم که اعتقاد دارد کتاب مقدس به کلیسا تعلیم داده که مشایخی تعیین کند تا جماعت را رهبری کنند.این شیوه ای است مبتنی بر دموکراسی نمایندگان.جماعت دارای قدرت هایی است یکی از آنها انتخاب رهبران و سپردن رهبری کلیسا به آنان است.در این نظام شبان مسوول رهبری مشایخ است و ایشان با هم گله خدا را شبانی میکنند.
مدتی پیش در در کنفرانسی با همین مسله روبرو شدم یک نو ایمان از من پرسید که آیا مسیحیان میتوانند برای مردم دعای لعنت بکنند.با تاکید به او گفتم ما در مسیحیت چنین چیزی نداریم و حتی نقطه مقابل آن درست است زیرا ما خوانده شده ایم که برای دشمنان خود برکت بطلبیم این شخص به من گفت که با عدم توافق با بعضی از تعالیم شبانش از آن کلیسا جدا شده بود و بعد شنید که به اعضا گفته شده که با او قطع رابطه نمایند و دعا کنند که کارش کساد شود البته این یک نمونه افراطی است اما نشان میدهد که کلیسا های شریعت گرا تحت چه اسارتی زندگی میکنند پولس یاد آوری میکند که ما خدمت مصالحه را دریافت داشته ایم و این امر باید از کلیسای خودمان آغاز شود از نحوه برخورد و تعامل با کسانی که با مخالف اند و شاید تصمیمات رهبری ما را به چالش بگیرند.
این مقاله را با درخواستی قلبی از شبانان به پایان میبرم تا ایشان این هفت علت برای شقاق کلیسا ها را جدی بگیرند (اینک چه خوش و چه دلپسند است که برادران به یکدلی با هم بسر ببرند)(مزمور۱:۱۳۳)عیسی نیز چنین دعا کرد:(چنان کن که آنان نیز کاملا یک گردند ت جهان بداند که تو مرا فرستاده ای)(یوحنا ۲۳:۱۷)
از کشیش تت استیو آرت
آنانی که کلیسا های جدید یا حتی کلیساهای خانگی را شبانی کرده اند،غالبا تجربه تلخ گذر از توفانهای شقاق و انشعاب در کلیسا را پشت سر گذاشته اند.
شقاق و انشعاب در کلیسا نه تنها برای شبان درد ناک است،بلکه تاثیر ویرانگری نیز بر اعضای کلیسایش میگذارد.
چنین رویدادی میتواند جراحات عمیقی بر دل ایمانداران ایجاد کند.
وقتی کلیسا به دو گروه تقسیم میشود و هر گروه خود را بر حق تلقی میکند،دوستیها اغلب از میان میروند.شهادت کلیسا در جامعه بی ایمان مخدوش میگردد و حرمت مسیح لکه دار میشود.
شقاق و جدایی میتواند خیلی تدریجی رخ دهد،و آن زمانی پیش میاید که میان برخی از اعضای کلیسا اختلافی بروز میکند و غرور سبب میشود اینگونه افراد نخواهند با کوتاهیهای خود مواجه شوند و راهی برای مصالحه با یکدیگر بیابند.
در چنین مواردی،هریک از طرفین میکوشد وانمود کند که اوضاع خوب است،اما این اختلاف ها مانند زخمی عفونی هستند که رشد میکنند و در لحظه بحرانی عفونت خود را به بیرون میریزند.
در مواردی دیگر،جدایی به طور ناگهانی رخ میدهد،زمانی که هیچ کس منتظرش نبوده است.شخصی ناراضی یا فردی جاه طلب که منتظر فرصتی بحرانی است تا اهداف خود را به پیش ببرد،موجب چنین جداییها و شقاق ها میشود.
چنین اشخاصی به جای تلاش برای مصالحه،این موقعیت را توفانی مناسب تلقی میکنند که به آنان مجال میدهد گروهی را گرد آورند یا شبان را از مقام خود خلع کنند و به این ترتیب،جدایی پدید آورند.تنها نوعی از جدایی که به شهادت کلیسا لطمه نمیزند و باعث بروز جراحت نمیشود،زمانی است که کلیسا با طرحی مشخص،به منظور تاسیس کلیسایی جدید در منطقه ای دیگر،در خود انشعاب میکند.من در طول چهل سال خدمت شبانی ام یک بار این شادی را تجربه کردم که کلیسای دیگری تاسیس کنم.
البته درد زایمان وجود داشت،چون از اعضای خود میخواستیم در باره ترک کلیسای مادر دعا کنند و همراه معاونم برای شروع جماعتی جدید بروند سالها طول کشید تا کلیسای مادر قوت کامل خود را بازیافت،اما امروز میتوانیم به کلیسایی دیگر در یک شهر دیگر اشاره کنیم و خدا را برای آن سپاس گوییم و بر خود ببالیم که توانستیم کلیسای جدیدی تاسیس کنیم با توجه به جدااییهاای متعدد و دردناک در کلیساهایمان، من وظیفه خود میدانم که درباره این موضوع مطالبی بنویسم،با این امید که شبانان و مشایخ بتوانند علت های بروز جداییهای ویرانگر را در کلیساها تشخیص دهند و بدانند چگونه میتوانند با آنها مواجه شوند.
همانطور که قبلا ذکر کردم،نطفه های شقاق را میتوان در بسیاری از جماعت ها یافت و اگر رهبری آنها دارای حس تشخیص و روحیه ای فروتن باشند،خواهند توانست آنها را تشخیص دهند و با فیض خدا،گامهایی مثبت در جهت رفع آنها بردارند و از ویراانیهایی که به همراه جداییها می آیند جلوگیری کنند.
من متوجه هفت علت احتمالی برای شقاق در کلیسا ها شده ام که ذیلا به آنها اشاره میکنم.
شخصیت پرستی
کلیسا هایی که تحت حاکمیت شخصیت و باورهای شبان هستند،بیشتر در مقابل جداییها و شقاق آسیب پذیر هستند.کلیسا قرنتس در تشویش بود،زیرا ایمانداران دچار فرقه گرایی در حول محور شخصیت رهبران بودند.در فصل اول این رساله مهم شبانی میتوانیم سر خوردگیهایی را احساس کنیم که پولس نسبت به این کلیسا داشت،کلیسایی که بر سر موضوع پیروی از رهبران مختلف دچار شقاق بود.به جای اتحاد در کلیسا،رهبرانی را میبینیم که بر سر جمع کردن پیرو با یکدیگر رقابت میکردند امیدوارم سو تفاهم پیش نیاید،زیرا من کاملا دعوت منحصر بفرد شبانان را تایید میکنم،اما اگر شبان خدمت خود را بر پایه شخصیت خود بنا کرده باشد،و نه بر پایه کلام خدا،باید انتظار بروز مشکلات در گله اش را داشته باشد.
دیر یا زود کسی ظاهر خواهد شد که رهبری اورا به چالش بگیرد.
شبانانی که از موضع اقتدار و مرجعیت شخصی رهبری میکنند،باید بیاد آورند که هر نوع قدرتی از جانب خداوند به آنان تفویض شده و ایشان اقتداری از خود ندارند.
اقتدار و مرجعیت ایشان ناشی از اطاعت از مسیح -سر کلیسا-و از کلام اوست.شبان باید این حقیقت را عمیقا درک کند که رهبری گله خدا یعنی اینکه بیاموزد چگونه رهبری خدمتگزار باشد،یعنی اینکه آگاهانه برداشت دنیا از رهبری را رد کند،برداشتی که طالب مقام و احترام است.خدا در حکمت نامتناهی خود این رهنمود را به ما داده تا مشایخ یا شبانانی را کمکی تعیین که در کنار ما،به گله خدا توجه کنند.رابطه مستقیمی هست میان رشد کمی جماعت و تعداد شبانان آن لذا بهترین راه برای مواجهه با شقاق ها،تشکیل تیمی از مردان و زنان بالغ است که بهمراه شما خدمت کنند.شما باید از ایشان استقبال کنید و ایشان را به آموزشی نیکو مجهز سازید تا بتوانند در ملکوت خدا،نیروی بالقوه خود را به شکوفایی برسانند.
نبود توافق بر سر اصول اعتقادی
کلیساهایی که بر سر اصول اعتقادی خود فاقد توافق هستند،بیشتر در معرض تنشهای درونی میباشند.پولس در نام مسیح از مسیحیان قرنتس خواهش میکند که در اعتقادات خود،زمینه مشترکی بیابند:(ای برادران،به نام خداوند ما عیسی مسیح از شما تمنا دارم که با هم توافق داشته باشید تا در میان شما تفرقه نباشد):اول قرنتیان ۱:۱۰ کمی بعد ایشان را رهنمود میدهد که کلام خدا را معیار عمل خود بسازند:(از آنچه نوشته شده است،فراتر نروید،تا هیچ یک از شما به یکی در مقابل دیگری نبالد):اول قرنتیان ۶:۴ پولس در رساله خود به مسیحیان غلاطیه،به همین مشکل میپردازد.این کلیسا دچار تنشی نا سالم میان ایمانداران یهودی تبار شده بود که فکر میکردند نو ایمانان باید از از شریعت کهنه یهودی پیروی کنند به این ترتیب،رسومی نظیر ختنه را برای گرویدن به مسیحیت اضافه میکردند.پولس از ایشان میخواهد که به انجیل ساده ای که او در ابتدا به ایشان سپرده بود باز گردند.بسیاری از شقاق ها زمان رخ میدهد که کلیسا ها بر شالوده شخصیت و باور های شبان بنا شده باشند نه بر اعتراف نامه ایمان.هیچ گاه از یاد نمیبرم آن ساعاتی را که با رهبران نخستین کلیسایی که شروع کردم گذراندم و با هم اعتراف نامه های کلیساهای مختلف را بررسی کردیم و سر انجام اعتراف نامه خود را نوشتیم.
برکت این روش این بود که همه ما بطور اجمالی الهیات مسیحی را مورد مطالعه قرار دادیم تا اعتراف نامه ای تهیه کنیم که آن را همچون بنیاد اتحاد خود بپذیریم.
عدم توافق بر سر شیوه اداره کلیسا
عدم توافق بر سر شیوه رهبری و اداره کلیسا نیز یکی از ریشه های شقاق است.آنچه که دو هزار سال تاریخ کلیسا ثابت کرده،این است که کلیساهایی که شکل مشخصی برای رهبری کلیسا دارند،میتوانند بهتر با تعالیم نادرست و روش شبانان ضعیفی که بخاطر اشکالات شخصیتی در گناه میافتند مبارزه کنند.شیوه اداره کلیسا میتواند کلیسا را در دوره های تغییر شبان هدایت کند و تعادلی میان جماعت و شبان و رهبران پدید آورد.در این مقاله واقعا مجال آن نیست که به متداول ترین شکل های رهبری کلیسا که امروز رایج است بپردازیم،اما کافی است بگوییم که روشی (اسقفی)هست که قدرت را در دست اسقف قرار میدهد و وی بر چندین کلیسا نظارت میکند.در این روش شبان به اسقف پاسخگو است.
همچنین روش (جماعتی)هست که در آن اقتدار در اعضای جماعت است.این شیوه بیشتر دچار شقاق میشود،زیرا حل مشکلات در گروه های بزرگ دشوار میگردد.سپس به شیوه (پرزبیتری)بر میخوریم که اعتقاد دارد کتاب مقدس به کلیسا تعلیم داده که مشایخی تعیین کند تا جماعت را رهبری کنند.این شیوه ای است مبتنی بر دموکراسی نمایندگان.جماعت دارای قدرت هایی است یکی از آنها انتخاب رهبران و سپردن رهبری کلیسا به آنان است.در این نظام شبان مسوول رهبری مشایخ است و ایشان با هم گله خدا را شبانی میکنند.
شریعت گرایی
کلیساهایی که فضایی شریعت گرایانه دارند نسبت به آنانی که با قالب های فکری آنها سازگار نیستند حالتی انعطاف ناپذیر دارند و وقتی جدایی ها و اختلافات بروز میکند یافتن راه مصالحه برایشان دشوار است.چنین کلیسا هایی گرایش دارند مخالفین خود یا کسانی را که سبک رهبری شان را به چالش میگیرند شیطانی بسازندمدتی پیش در در کنفرانسی با همین مسله روبرو شدم یک نو ایمان از من پرسید که آیا مسیحیان میتوانند برای مردم دعای لعنت بکنند.با تاکید به او گفتم ما در مسیحیت چنین چیزی نداریم و حتی نقطه مقابل آن درست است زیرا ما خوانده شده ایم که برای دشمنان خود برکت بطلبیم این شخص به من گفت که با عدم توافق با بعضی از تعالیم شبانش از آن کلیسا جدا شده بود و بعد شنید که به اعضا گفته شده که با او قطع رابطه نمایند و دعا کنند که کارش کساد شود البته این یک نمونه افراطی است اما نشان میدهد که کلیسا های شریعت گرا تحت چه اسارتی زندگی میکنند پولس یاد آوری میکند که ما خدمت مصالحه را دریافت داشته ایم و این امر باید از کلیسای خودمان آغاز شود از نحوه برخورد و تعامل با کسانی که با مخالف اند و شاید تصمیمات رهبری ما را به چالش بگیرند.
نبود برنامه برای تربیت خادم
کلیساهایی که هیچ برنامه ای برای تربیت رهبران جدید ندارند و فاقد طرحی برای آنان میباشند دیر یا زود دچار مشکلات میشوند متاسفانه برخی شبانان قصد ندارند که امور رهبری کلیسا را با دیگران تقسیم کنند.البته کاملا درک میکنم که در بسیاری از کلیساهایی که اکثرا متشکل از نو ایمانان هستند پیدا کردن داوطلبین واجد شرایط برای خدمت رهبری پیش از اینکه خصائل شخصیتی شان رشد کرده باشد بسیار خطر ناک است ما این را نیز میدانم که خدا در هر جماعتی از مسیحیان ایماندارانی را قرار داده است که دارای عطایا و اشتیاق برای خدمت هستند وآماده اند تا برای این منظور تحت تعلیم و تربیت قرار گیرند اگر شبانی روشی برای رهبری را در پیش گیرد که این حقیقت را نادیده بینگارد و آنانی را که چنین اشتیاقی دارند سرکوب کند براحتی میتوانم پیش بینی کنم برخی ایمانداران رهبری او را به چالش خواهند گرفت بسیاری از کلیسا ها دچار شقاق میشوند زیرا هیچ برنامه ای برای تربیت رهبر ندارند علت این امر غالبا این است که شبان به خاطر احساس نا امنی مایل نیست دیگران را در رهبری خود سهیم سازد.جلوگیری از اظهار نظر اعضا
کلیساهایی که به نیاز ها و عقاید اعضایشان اهمیت نمیدهند بیشتر در معرض تنش ها قرار دارند در چنین کلیساهایی شبان معمولا خودش تمام تصمیمات را میگیرد و راهی باقی نمیگذارد تا اعضا نیز اظهار نظر کنند وقتی اعضا راهی نداشته باشند که امور جماعت خود را زیر سوال ببرند دچار سرخوردگی و خشم میشوند ایشان راهی برای ابراز مخالفت خود با رهبران ندارند و احساس نمیکنند که نیاز ها و دغدغه هایشان مورد توجه قرار دارد در چنین موقعیتی برای کنترل امور کلیسا نزاعی بر سر قدرت در میگیرد شبان میترسد که اگر به ایمانداران اجازه بدهد اظهار نظر کنند ایشان کنترل امور را از دست او خارج سازند اما شبان با گوش ندادن به گله خود و جلوگیری از اظهار نظر ایشان در باره حیات کلیسا شکاف میان خود و گله را عمیق تر میسازد این امر سبب پاشیده شدن بذر شقاق میگردد.عدم درک بدن بودن کلیسا
کلیساهایی که ماهیت منحصر به فرد کلیسا به عنوان بدن مسیحرا درک نمیکنند تنشهای غیر ضروری را تجربه خواهند کرد کلیسا بدن مسیح هست و باید بیاموزد مانند یک ارگانیسم عمل کند پولس رسول میفرماید او (یعنی مسیح)منشا رشد تمامی بدن است بدنی که بوسیله همه مفاصل نگاهدارنده خود بهم پیوند و اتصال میابد و در اثر عمل متناسب هر عضو رشد میکند و خود را در محبت بنا مینماید (افسسیان ۱۶:۴ ).مسیح سر است و اعضا را در محبت و احترام به یکدیگر متحد میسازد و به هر عضوی عطایای روحانی میبخشد تا خدمات مشخصی در کلیسا انجام دهد وقتی شبانان کلیسا را همچون قلمرو فرمانروایی خود تلقی میکنند در این صورت جماعت خود را همچون اعضایی برابر در بدن مسیح نخواهند دید وقتی چنین امری رخ دهد شبان زیر بار سنگین کار کمر خم میکند و اعضا نیز بی علاقه و دور خواهند شد.این مقاله را با درخواستی قلبی از شبانان به پایان میبرم تا ایشان این هفت علت برای شقاق کلیسا ها را جدی بگیرند (اینک چه خوش و چه دلپسند است که برادران به یکدلی با هم بسر ببرند)(مزمور۱:۱۳۳)عیسی نیز چنین دعا کرد:(چنان کن که آنان نیز کاملا یک گردند ت جهان بداند که تو مرا فرستاده ای)(یوحنا ۲۳:۱۷)
No comments:
Post a Comment