ای خداوند ! ای قوّت من! تو را محبت مینمایم. خداوند صخرة من است وملجا و نجات دهندة من. خدایم صخرة من است كه در او پناه میبرم. سپر من و شاخ نجاتم و قلعة بلند من.(مزامیر باب ۱۸: ۱-۲)
شنبه ۲۳ ژوئن ۲۰۱۲
درس زندگی با طلایی ناب از گنجینه آسمانی
دوستان حقیقتا کتاب مقدس ( انجیل ) یک گنجینه بی قیمت و هدیه ای است بس عظیم که در واقع کلمات و آیات آن طلا و نقره ای است از جنس آسمان .در جای جای این گنجینه آسمانی برای ما برکتهای عالی روحانی از کلمات زندگی بخش از قلب و زبان خدای عشق و محبت که همان پدر آسمانی ماست هدیه داده شده است .
دوستان گُلم در مقاله امروز شما را دعوت می کنم با تعمق و دقت این آیات را بخوانید ؛دوم پطرس باب ۱
۵ و به همین جهت، کمال سعی نموده، در ایمان خود فضیلت پیدا نمایید ۶ و در فضیلت، علم و در علم، عفت و در عفت، صبر و در صبر، دینداری ۷ و در دینداری، محبت برادران و در محبت برادران، محبت را.
پطرس ، بعد از روز پنطیکاس از روح القدس تعمید یافت و در نوشتن رساله هایش پطرس نبود که سخن می گفت ، بلکه روح خدا . عزیزان این آیات در واقع کلام دانشی است که خداوند رمز سلامت زندگی فرزندانش را به زیبایی رهنمایی می کند . روح القدس از زبان پطرس به ما اینگونه تعلیم می دهد که اگر ما فرزندان خدا هستیم و در طبیعت مسیح شراکت داریم، پس باید هر روزه به شباهت مسیح درآییم و مانند او رفتار کنیم. ما نباید در موقعیت روحانی و اخلاقی خود از حرکت باز ایستیم، بلکه باید همیشه در پی آن بکوشیم (فیلپیان ۳: ۱۲-۱۴)، تا به اندازۀ قامت پُری مسیح برسیم (افسسیان ۴: ۱۳).
ما ایمانداران باید در پی دریافت و پرورش این خصوصیات باشیم. اولین جنبۀ طبیعت مسیح، ایمان است. ایمان، اولین گام در مسیر حیات مسیحی می باشد. ایمان، مهمترین و اصلی ترین جنبۀ زندگی مسیحی است. پس از ایمان، فضیلت قرار دارد . ثمرۀ ایمان و فضیلت،علم است و علم یعنی توانایی تشخیص میان خوب و بد می باشد (عبرانیان ۵: ۱۱-۱۴). به وسیلۀ دریافت علم روحانی از سوی عیسی مسیح، فیض و سلامتی روحانی را دریافت خواهیم نمود . لازم است که ما پیوسته در علم و دانش روحانی و شناخت محبت و عظمت خدا رشد کنیم (کولسیان ۱: ۱۰).
نتیجۀ دانستن فرق میان خوبی و بدی، عفت یعنی پرهیزکاری و یا خویشتن داری می باشد (غلاطیان ۵: ۲۳ ؛ اول پطرس ۱: ۱۳ ؛ ۴: ۷ ؛ ۵: ۸). داشتن عفت به ما کمک خواهد کرد که صبر داشته باشیم. صبر علامت و نشانۀ ظاهری ایمان ماست (مرقس ۱۳: ۱۳ ؛ غلاطیان ۵: ۲۲ ؛ رومیان ۵: ۳ ؛ عبرانیان ۱۲: ۲ ؛ یعقوب ۱: ۲-۴ ؛ اول پطرس ۱: ۶-۷). علم و عفت و صبر، به دینداری و زندگی خدا پسندانه و خدا گونه منتهی خواهد گردید. نتیجۀ تمامی اینها (ایمان، فضیلت، علم، عفت، صبر و دینداری) محبت برادران خواهد بود . هر که بگوید: «من خدا را دوست دارم» ولی در عمل نسبت به برادران خود بی وفا و بی رحم باشد، دروغگو است (اول یوحنا ۴: ۲۰). شاگردان واقعی عیسی مسیح را از محبتشان، می توان شناخت (یوحنا ۱۳: ۳۵). محبت برادران این است که بارهای یکدیگر را برداریم (غلاطیان ۶: ۲)، و در محبت همدیگر را تحمل کنیم (افسسیان ۴: ۲). پیش از آنکه بتوانیم افراد خارج از کلیسا را محبت کنیم، لازم است که برادران خود را دوست بداریم (یوحنا ۱۳: ۳۴ ؛ رومیان ۱۲: ۱۰ ؛ اول تسالونیکیان ۴: ۹-۱۰ ؛ عبرانیان ۱۳: ۱ ؛ اول پطرس ۱: ۲۲).
و بالاخره، مهمترین فضیلت یک مسیحی محبت به خدا و همسایۀ خود می باشد. یک مسیحی واقعی، نه تنها برادران و خواهران خود را محبت می کند، بلکه او همه انسانها را دوست دارد. اینگونه محبت، خود خواهانه نیست، بلکه محبتی روحانی و خدایی می باشد. محبت خدایی، به همه یکسان ارائه شده، همه را به یک چشم نگاه کرده، همه را از فقیر و غنی و زشت و زیبا، مورد محبت قرار می دهد. این همان محبتی است که خدا نسبت به ما نشان داد (یوحنا ۳: ۱۶)، و از ما می خواهد که دیگران را نیز با همین گونه محبت دوست بداریم (اول یوحنا ۳: ۱۶).
در فیض و محبت پدر آسمانی ، پر از برکات روحانی این آیات طلائی و حیات بخش باشید . آمین
No comments:
Post a Comment